ما همچنان دراول وصف تومانده ایم

X

ما همچنان دراول وصف تومانده ایم

ما همچنان دراول وصف تومانده ایم



+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387ساعت 18:6 توسط نسیم در یادل \|


شب باگلوی خونین خوانده ست دیرگاه دریا نشسته سرد. یک شاخه درسیاهی جنگل به سوی نور فریاد می کشد.
+ نوشته شده در شنبه چهارم خرداد 1387ساعت 20:15 توسط نسیم در یادل


اگر با دیگرانش بود میلی چرا جام مرابشکست لیلی
+ نوشته شده در جمعه سوم خرداد 1387ساعت 19:10 توسط نسیم در یادل \|


هر ترانه خاطره ایست که تکرارش احساس نخستین لحظه هاست: باتو. یا بی تو. عجیب نیست که غمگین ترین ترنم ها باتو- اگر یادیست- شادانه ترین واگرشادمانه ترین سرودرا بی تو- خاطره ی- غمناک ترین!؟
+ نوشته شده در جمعه سوم خرداد 1387ساعت 13:17 توسط نسیم در یادل \|


امشب ای ماه به درد دل من تسکینی اخر ای ماه تو همدرد من مسکینی کاهش جان تو دارم ومن نمی دانم که تواز دوری خورشیدچه ها می بینی توهم ای بادیه پیمای محبت چون من سرراحت ننهادی به سربالینی هرشب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک توهم ای دامن مهتاب! پرازپروینی همه درچشمه های مهتاب غم از دل شویند امشب ای مه توهم ازطالع من غمگینی من مگرطالع خود درتو توانم دیدن که توهم اینه بخت غبار اگینی باغبان خار ندامت به جگر می کشند برو ای گل که سزاوار همان گلچینی!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387ساعت 18:42 توسط نسیم در یادل \|


زیباترین رویاها رویاهایی است که در خواب زمزمه کنی... پس به فرا موشی بسپار اینجا را که افسانه نیست...
+ نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت 12:33 توسط نسیم در یادل \|

	معلم
یکه تاز مهربانی ای معلم دلم می خواهد مدتی چند دیگر هم در کنار پنجره ی حضورت اواز پرندگان پاییزی را در اوج بهار حضورت نجوا کنم وتنها تنهایی چشمانت را به رخ بکشم.. اسمانی ام کردی به من لطافت جان بخشیدی دنیای کودکانه ام رابه رویای همیشه بهار تبدیل کردی.الفبای بودنت را با گرمی نگاه مهراگینت به من اموختی.اموختی به من دنیای رنگارنگ کلمات رادر که در مهر گان سپیده دم در اوایی سحر امیز زیباترین کلمه نام شیرین توست معلم. در رویای احساس زیبای نگاهت ای معلم بدان که هیچ انسانی والاتر ازتوپر مهر تراز تو نیافتم.باتمام وجودتورا می ستایم به تو ایمان می اورم نامت سر منشاءزندگیم شده. رویای زیبایت مرابه دنیای می برد رویایی که گویی دلت می خواهد چند صباحی دیگر بنشینی وحضور سبزارزویت را زمزمه کنی زمزمه کنی اسمانی ام کردی... درتلاطم نگاه مهتابی ات غرق می شوم . نفس هایت ویرانم می کنندومن درسکوت رخوت اورم به معراج رفته ام انگشتانم رابه بوی سپیدی پیوند می زنم شاید شکوفه هایاحساس مرا دریابد.ودل دیای امرا به پای بند می ریزم تا مجنون شود تنهایی ام را بانقاشی قسمت می کنم نقاشی ام بهار می شود. دوستت دارم...
+ نوشته شده در جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت 13:16 توسط نسیم در یادل \|

	درددل مهتاب
سلام براحساس تازه ی همیشگی سلام بررویای انتظار دیدار دوباره به کسی که دریای عمق نگاهش را حتی دررویا ی ارزوهایم خواستارم.مهربان بی همتای عزیز کسی که تکرار در اوج انتظارش به امید دیدارش شب هارا زیر لب باشمارشی معکوس فریاد می زند نامش را. کسی که عظمت رویای حضورش با چه شوق وسکوت بی توصیفی وصفش راازستارگان رقم می زند. کویر جایگاه ستارگان پرازرازیست که سکوتش را ترجمه می کنندومخفیانه درددل شب ها به مهتاب قصه گو می گویند... ستارگانی که اسمان را به عشق همین کویر انتظارش سیر می کنند. تاکه شایدروزی به تماشای خورشید نگاهش برسند. تاکه شایدبه خاک پایش برسند... تا که شایدبه عمق نگاهش که سالهاست سایه ی پروازش بردل این کویرمی تابدبرسند. یا که شایداوج فریادشان رادردرددل رازهای شبانه مخفیانه به مهتاب حضورش به امید ظهورش ترجمه نکنند ای احساس تازه ی همیشگی تو همیشه همه جا هستی وما همچنان در اول وصف تو مانده ایم. من ازگلدسته های محبتت تکراربودنت را حضور ظهورت را خواستارم... ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387ساعت 16:2 توسط نسیم در یادل \|

	توصیف
سلام ای خداوند خدا. امروز را گرامی باد خدایا نمی دانم این روز را چگونه وصف کنم نه نمی شود نمیشود یک روزتوصیف نشدنی راتوصیف کرد خدایا من احساس درک احساست رادرک کردم هنگامی که باتمام وجوداورافراخواندی من دراینه چشمانش جلوه ای ازخودخدایش رادیدم خدایاتوخوداوهستی یا اوخودتوست یاهردوجلوهای ازحق... من در اینه ی چشمانش حقیقتی یافتم یافتم که درک احساس درکش توصیف نشدنی است وقتی که خواند تو به خود چه گفتی من زمزمه های زیرلب خداوندخدا را یافتم که زیر لب گفت: این شاهکار مخلوقات است درودبراوودرود برخاندان پاک مهرابانش
+ نوشته شده در سه شنبه ششم فروردین 1387ساعت 10:12 توسط نسیم در یادل \|


توبه من خندیدی ونمی دانستی من به چه دلهره ازباغچه ی همسایه سیب را دزدیدم. باغبان ازپی من تنددوید سیب رادست تودید غضب الودبه من کرد نگاه سیب دندان زده ازدست توافتادبه خاک وتورفتی هنوز سال هاست که درگوش من ارام ارام خش خش گام تو تکرارکنان می دهدازارم ومن اندشه کنان غرق این پندارم که چراخانه ی کوچک ماسیب نداشت؟!
+ نوشته شده در دوشنبه پنجم فروردین 1387ساعت 18:51 توسط نسیم در یادل \|